از نظر تاریخی،فاصله بین شروع انقلاب صنعتی و نیمه دوم قرن 19 میلادی(1709تا1859)که راه آهن توانست بر صحنه حمل و نقل تسلط یابد عصر آبراه های بین المللی نامیده می شود.(اصطلاح آبراهه بین المللی یک اصطلاح کلی است که شامل تنگه ها و کانال های بین المللی می شود )با وجود این حمل نقل از طریق آبراه ها به دلیل اقتصادی بودن آن اهمیت خود را حفظ کرد و با ظهور اولین کشتی بخار کانادایی به نام "رویال ویلیام"بیش از پیش نیز تثبیت گردید،تا جایی که امروزه بیش از 80 درصد جابجایی کالا در جهان به علت مقرون بصرفه بودن هزینه حمل و نقل و انتقال کالاهای انبوه توسط کشتی ها از طریق دریا صورت می پذیرد.در قرن نوزدهم و بیستم میلادی علاوه بر آبراه های طبیعی،با ایجاد و ساخت چندین آبراه مهم کشتیرانی،حمل و نقل دریایی بین اقیانوسها دچار تحول گردید و این آبراه ها از اهمیت زیادی برخوردار شدند.به عنوان نمونه می توان از آبراهه گیل نام برد که با حفر زمین در شمال آلمان باعث شد تا فاصله بین دریای آدریاتیک و دریای شمال چند صد مایل کاهش یابد.و در همین دوره بود که اهمیت طرح و پیشنهاد داریوش کبیر در دو هزار و سیصد سال قبل برای دنیا آشکار گردید و بالاخره درسال 1869 میلادی،کانال سوئز افتتاح شد که با حفر آن فاصله اروپا و آسیا 9000 کیلو متر کاهش یافت(از عدن تا جبل الطارق از طریق دماغه امید نیک 16002 کیلومتر بود در حالی که از طریق کانال سوئز به 6940 کیلومتر تقلیل یافت).کمی بعد از افتتاح کانال سوئز،حفر کانال پاناما در نیمکره غربی به طول 82 کیلومتر که از تنگه پاناما شروع شده بود به پایان رسید و کشتیرانی بین دو اقیانوس آرام و اطلس امکان پذیر گردید(کشتی ها با استفاده از این آبراه؛اجباری به دور زدن آمریکای جنوبی نداشتند)و اینچنین بود که ذهن خلاق بشری با حفر زمین و ساخت آبراه های مصنوعی،استفاده از تسهیلات و خدمات ارزنده ای را در زمینه صرفه جویی در زمان و جابجایی کالا با سرعتی باور نکردنی از شمال و جنوب وشرق و غرب عالم را فراهم ساخت. ماخذ:تنگه های استراتژیک جهان،آشنایی با دریای عمان و خلیج همیشگی فارس،مفاد کنوانسیون حقوق دریاها در1982.ف ه